(Afl. 89) PAL VOOR DE GEBOORTE

De dag voor de geboorte brak de zon door en spande er zich een regenboog over het dorp. Later wisten enkele dorpskinderen, waaronder de kleine Fatima, te melden dat ze zes baby’tjes kraaiend van pret van de regenboog af zagen glijden. Telkens opnieuw roetsten de baby’jes van de imaginaire glijbaan en elke keer bleef er eentje ergens achter tot er slechts een meisje overbleef die grappige hikgeluidjes maakte en elegante boertjes liet. De dorpskinderen meenden ook dat het wurmpje een door de motten aangevreten pandjesjas droeg en een koddig kachelpijphoedje ………… ?

Oudegrap,  Led Ledelich

Wil je op de hoogte blijven van de verwikkelingen in Oudegrap?

Klik dan hier voor een gratis abonnement: http://www.lichteberg.nl/abonnement.htm

 

(Afl. 89) HELSE PIJNEN

Barbarella ging tekeer alsof ze een duivelskind moest baren. Ze schuimbekte en schreeuwde. Haar irissen draaiden weg waardoor je alleen de bloeddoorlopen witte  oogbollen zag. Met haar scherpe nagels scheurde ze de witte lakens aan flarden. Een Oudegrapse bootwerker die nietsvermoedend onder het slaapkamerraam door liep kreeg een hartverzakking bij het horen van de vervloekingen en de verwensingen die haar ontsnapten. Behalve de zeven mogelijke vaders durfde geen dorpeling zich meer in de Oude Herberg te laten zien. Boven deden Gnomé, Ira en Wika alles om Barbarella behulpzaam te zijn. Buiten stormde het en flakkerde de kerstverlichting eerder vervaarlijk dan dat het warmte uitstraalde. Ook de haperende muziekboxen, die slechts flarden muziek uitstootten in plaats van lieflijke teksten ten gehore te brengen, droegen weinig bij aan een serene sfeer. Er lagen geen herdertjes bij nachten en er werden geen schaapjes geteld. Geen Oudegrapper kon zich een guurdere winter herinneren dan deze die de geboorte van de zesling aankondigde. Weer klonk er een ijzingwekkende kreet vanuit het kamertje van Barbarella.

Oudegrap,  Led Ledelich

Wil je op de hoogte blijven van de verwikkelingen in Oudegrap?

Klik dan hier voor een gratis abonnement: http://www.lichteberg.nl/abonnement.htm

 

 

 

(Afl. 88) ZELFVERBRANDING EN RITUELE SLACHT

Drifters zat in een spagaat: vanwege zijn vriendschap met de joodse slager Sem was hij een groot voorstander van ritueel slachten, zijn animositeit jegens de Nieuwe Oudegrapper, en in het bijzonder die met bakker Mo, die naast brood, ook ritueel geslacht vee verkocht, maakte van hem een fervent tegenstander. Hij wist zich hier nauwelijks raad mee en liet het onderwerp daarom maar varen. De Oudegrapse verkiezing voor de man van het jaar kwam er aan. Internationaal stonden demonstratie en zelfverbranding hoog in aanzien en even overwoog hij om zich samen met zijn geiten te laten verbranden als protest tegen of voor het ritueel slachten, dat moest hij nog bedenken. Die gedachte liet hij onmiddellijk varen toen hij vernam van de plannen van de Hell’s Angels om zich in Oudegrap te vestigen. “Wat moeten die motormuisjes met hun cowboypakkies en hun knetterpistooltjes hier toch,” vroeg De Diplomaat zich hardop af. Een tijdje geleden waren ze drie man sterk polshoogte komen nemen bij een leegstaande stal van boer Braat. Vervolgens wilden ze het op een gratis zuipen in de Oude Herberg zetten. Hier stuitten ze op de a.s. vaders wier gemoederen toch al verhit waren en en wel zin hadden in een verkoelende matpartij. Daar houden Hell’s Angels niet van. Als een echte Hell’s Angel de strijd aan gaat, dan zorgt een echte Hell’s Angel dat hij in de meerderheid is, dat hadden ze statutair geregeld en bij een notaris vast laten leggen. Hier vormden ze een minderheid en na wat kniebuiginkjes en enkele rondjes op hun rekening dropen ze af. Die engelen hoorde je daar nooit meer zingen.

Oudegrap,  Led Ledelich

Wil je op de hoogte blijven van de verwikkelingen in Oudegrap?

Klik dan hier voor een gratis abonnement: http://www.lichteberg.nl/abonnement.htm

 

 

 

(Afl. 87) NADEREND MATRIACHAAT

“Gnomé?” “Ja, lieverd.” “Het wordt een kerstkindje, toch?” “Het wordt een kerstkindje, meisje.” “Ik word de moeder van een kerstkindje?” “Ja.” Gnomé vond het gesprek een beetje een sentimentele kant opgaan. Zo kende ze Barbarella niet. “Het worden kerstkindjes, Barbarella.” “Ja dat weet ik wel en ik hoef er maar één!” Wat nu? Een weigermoeder? “En die andere vijf dan?” “Die geven we toch weg aan de kinderbank?” “Maar je wilt er eentje behouden?” Het moest een meisje worden. “We gaan naar een matriarchaat, Barbarella.” Barbarella kreunde, kon het nog stommer: eeuwenlang hadden ze de Heren Sukkels in de waan gelaten van de heerschappij en nu moest de vrouw de macht opeens overnemen. “Ze zijn te dom, Barbarella. We moeten nu de macht zelf maar eens in handen nemen.” Lekker hoor. Barbarella wilde helemaal geen macht, daar was ze veel te intelligent voor. Beneden in de gelagkamer ruzieden zeven man om het vaderschap en alleen zij kon ze allemaal in de waan laten van het echte vaderschap. Samen met boer Braat zorgde Krelis dat er rust over het dorp kwam. Eventjes geen crisis en geen faillissementen. Nu moesten de boeken op orde. Hierdoor wilde Krelis zich vooral op zijn functie als vroedvrouw concentreren maar ook hem zegde Barbarella de deur. Alleen Gnomé mocht nog aan haar bed verschijnen.

Oudegrap,  Led Ledelich

Wil je op de hoogte blijven van de verwikkelingen in Oudegrap?

Klik dan hier voor een gratis abonnement: http://www.lichteberg.nl/abonnement.htm

 

 

 

(Afl. 86) EEN VADER TEVEEL

Diplomientje en het kleine Kraakje leverderden flinke strijd om het beste plekje vlakbij de baarmoedermond, terwijl de rest van de zesling uitgeput tegen de baarmoederwand hing. Nog iets meer dan twee weken te gaan.  De vechtende foetussen leken soms letterlijk met Barbarella op de loop te gaan, zozeer gingen ze te keer. Zes koters van zes verschillende vaders en zeven gegadigden. Zeven mannen immers eisten het vaderschap op: De Diplomaat, Achmed, Krelis, Kraak, Stultus, Drifters en Zorba, de zwarte Griek. Zelf twijfelde Barbarella het meest over De Diplomaat. Kraak, haar eerste en grootste liefde gooide nog de hoogste ogen. Van Drifters herinnerde zij zich dat hij haar vroeg om te mekkeren bij het klaarkomen. Van de anderen stond haar weinig bij, behalve dan de onvergetelijke prestaties van Zorba. “Ik ben een seksatleet, ik ben een seksatleet,” brulde hij altijd na zijn orgasme en herhaalde dat tot duizendtig keer toe. Toch maakte ze zich wel een beetje zorgen om hem, zo een weinig viriele indruk als hij maakte de laatste tijd; de geldzorgen zouden zijn prestaties wel drukken. Vanaf haar slaapkamerraam had Barbarella een goed zicht op het plein, de kerstboom en de lichtjes in de straten. Overal zag ze blije mensen opgetogen over de komst van haar zesling.

Oudegrap,  Led Ledelich

Wil je op de hoogte blijven van de verwikkelingen in Oudegrap?

Klik dan hier voor een gratis abonnement: http://www.lichteberg.nl/abonnement.htm

 

 

 

(Afl. 85) NUNC EST BIBENDUM

“Nunc est bibendum,” riep De Diplomaat olijk. “Wat lul je nou, Diplomaat,” vroeg Ira, die achter de bar stond. “Nu is het tijd om te drinken.” “Voor jou is het altijd nu.” “Juist, jij begrijpt mij.” Het arme negerjongetje, dat door Krelis verplicht was een opleiding voor kwantummechanicus te volgen ter inburgering, bleek een broertje te hebben. Dit jochie zat in een hoek met een schaal Oud Oudegrapse Roze Koeken voor zijn neus. Drifters zat naast hem en propte de koeken in zijn mond. “Dus jij denkt de status van Oudegrapper te veroveren door het vreten van Oud Oudegrapse Roze Koeken? Hier!” en weer propte hij een koek door de strot van het arme jongetje, “potverdriedubbeltjes, ben jij helemaal belatafeld.” Drifters zette het op een heftig potje retroschelden. Tot de deur openzwaaide en een vrolijk gezelschap haar intrede deed. Boer Braat liep voorop en vendelzwaaide met de Oudegrapse vlag. “Hoera, we hebben centen,” zong het gezelschap, “hoera, we hebben geld. Nou kan de deur weer open wanneer er wordt gebeld.” Juist op tijd, zo pal voor de feestdagen, had hij van overheidswegen, Krelis, vernomen dat hij meer geld tegen minder rente uit mocht lenen! In zijn schuur draaide de geldpers, een nieuwe tweedehands kopieermachine, volop. Achmed bediende de snijmachine en Kraak stapelde de velletjes. Buiten zwaaide de mensen verheugd met de kerstverse biljetten. Winkeliers hielden majestueus de deuren voor ze open. “Ira?” “Jawel, Diplomaat.” “Nunc est bibendum.”

Oudegrap,  Led Ledelich

Wil je op de hoogte blijven van de verwikkelingen in Oudegrap?

Klik dan hier voor een gratis abonnement: http://www.lichteberg.nl/abonnement.htm

 

 

 

Geschenken: even verheven als banaal

Beste mensen,

Ze beginnen alweer een beetje te dringen, die feestdagen en jij wilt graag iets weggeven dat even verheven als banaal is, even ernstig als grappig? Geef een eBoek van Leo D. Lichteberg. Je bestelt vanuit je luie stoel en binnen een uur na betaling (werktijden) heb je je bestelling binnen. 

Zoals je wel weet zeggen de chinezen (alleen de kantonese) "geven is nemen" en hier geldt dit zeker. Bij het bestellen van een eBoek krijg je gratis de eBundel "Gnomé, Leven en Werken" (1ste jaargang)  toegezonden.

Kijk op:             www.lichteberg.nl

met vriendelijke groet,

Leo D. Lichteberg

U kunt zich hier uit de mailinglijst laten verwijderen

(Afl. 83) TUMULT ROND NOG ONGEBOREN LEVEN

Bezorgd boog Krelis zich over de kruiwagen waarin Barbarella half voor pampus lag. De bollende buik stulpte alle kanten uit. “Gelukkig, het zijn vroegtijdige weeën,” mompelde Krelis, naast kroegbaas ook vroedvrouw. Het leek wel of het nog ongeboren leven een ledenvergadering van de plaatselijke voetbalvereniging hield, zo zeer gingen ze te keer. De volgende dag stonden alle potentiële vaders rond het bed van Barbarella. Krelis, naast burgemeester, politie, officier van justitie, vakbondsleider van aspergestekers, ook potentieel vader, depte haar voorhoofd. Ondertussen ruziede elk met ieder over het alleenrecht van vaderschap. Mammademos, de grote Griekse neger, was helemaal komen overvliegen om het vaderschap op te eisen. Hij en Achmed probeerden elkaar met de schouders opzij te duwen. Verderop in de kamer betwistten Stultus, Kraak en De Diplomaat elkaar het vaderschap. Ferm stapten Wika, Ira en Gnomé binnen. De laatste klom behendig op het bed en eiste de aandacht. De mannen moesten weg, de deur uit. Tegen de tijd dat de kindekes het leven zagen mochten ze terug komen. Opgelucht dropen de mannen af om beneden in de gelagkamer verder te kibbelen.

Oudegrap,  Led Ledelich

Wil je op de hoogte blijven van de verwikkelingen in Oudegrap?

Klik dan hier voor een gratis abonnement.

 

 

 

(Afl. 83) SCHUURFEESTJE

Deze avond was het schuuravond voor kinderen van twaalf tot zestien in de Oude Herberg. De jongens omhelsden de meiden stevig van achterlangs en schuurden hevig met hun edele delen tegen de keurig bedekte billen van de meiden. Wika, veel te oud voor dit soort spelletjes, stond vetsmekend voorovergebogen met de handen op de grond in de hoop dat een van die tieners haar kwam schuren, maar daar stonken zij  mooi niet in. Drifters daggerde de geitenleren barkruk en Kraak swaffelde het bierglas dat voor hem op de bar stond. Krelis, naast uitbater, burgemeester, politieagent, ook wetenschapper in onschuldige aberraties, vroeg zich af of dit allemaal wel gepast was. De Diplomaat genoot met volle teugen van de alom heersende euforie. “Gaat wel lekker, hé,” schreeuwde hij in het oor van Drifters die hem glazig aankeek. Ergens in een hoek stampten enkele occupy’ers van het erf van boer Braat een vrolijke klompendans op de met zand bestrooide vloer terwijl Ira haar oude beroep van paaldanseres weer vol verve ten tonele bracht. Opeens sloeg de deur open en klompte boer Braat op zijn glanzend roze klompen binnen. Op datzelfde moment viel de muziek stil. Iedereen stond aan de grond genageld, als het ware gevangen in een foto. In deze kortstondige vereeuwiging kreeg je een prachtig zicht op de gelukszalige gelaatstrekken van de kleine Jan Willem, voor eeuwig gevangen in een orgasme, of op de bolle, rode, blauwdooraderde appelwangetjes van De Diplomaat en zijn kachelhoed die onwaarschijnlijk scheef stond, op het punt te vallen. “Barbarella … ! Barbarella,” echode het door de ruimte.

Oudegrap,  Led Ledelich

Wil je op de hoogte blijven van de verwikkelingen in Oudegrap?

Klik dan hier voor een gratis abonnement.

 

 

 

(Afl. 82) VAN M’N LALA EN M’N TRALA

“Hij heb ze lala* in een trala** hangen”, schaterde Achmed terwijl hij de inburgeringscursus verliet. “Laat hem met zijn zuster mekkeren***,” gierde Ira. Drifters rende verwildert achter ze aan. Hij had nog allerlei vragen over koekhappen, zakkenlopen en klompendansen. “Jullie zijn gezakt, jullie zijn gezakt,” riep hij huilend terwijl de cursisten lachend de Oude Herberg in doken. Het wilde maar niet tot hem doordringen waarom niemand met hem wilde spelen. Hij had toch het beste voor met Oudegrap? Toevallig kwam Wika de hoek om fietsen en toen ze Drifters daar zo zag , brak haar hart. Hij stond midden op het plein, de  schouders naar beneden, de armen bungelend, de mond half open en met een gekwelde blik in de ogen. Ze zette haar fiets op de standaard en snelde naar hem toe. “Wat scheelt er lieverd, wat scheelt er.” Beschermend sloeg ze haar armen om hem heen. “Zij zijn geen echte Oudegrappers,” snikte Drifters, “zij zijn geen echte Oudegrapper.” “Eigenlijk ben jij ook geen echte Oudegrapper, wist je dat?” “Ik ben wel een echte Oudegrapper.” Stampvoetend liep hij over het plein. “Ik heb ook een lala en een trala en ik kan mijn eigen zuster zelf wel mekkeren”,  schreeuwde hij luidkeels zonder dat de betekenis van de woorden tot hem doordrongen. Hij haatte ze, die nieuwe Oudegrappers.

*Oudegrapse straattaal voor penis 

**Oudegrapse straattaal voor hoer

***Seksueel getint Oudegraps gezegde: niet helemaal duidelijk of hij het met de geit, de zuster, of de geit én de zuster moet doen.

Oudegrap,  Led Ledelich

Wil je op de hoogte blijven van de verwikkelingen in Oudegrap?

<a href=www.lichteberg.nl/abonnement.htm>Klik dan hier voor een gratis abonnement.</a>

 

 

 

(Afl. 81) INBURGERINGSCURSUS

Met enige moeite wist Drifters te bedingen dat Achmed, Stultus en Ira verplicht aan een Oudegrapse inburgeringscursus deel moesten nemen. Daarbij eiste hij zelf de vragenlijst samen te mogen stellen. Omdat hij van veel niets wist stelde hij vragen samen waarop hij totaal geen antwoord kende. Zo vroeg hij zich bijvoorbeeld af in welk land De Diplomaat voor het laatst diende. Ook wist hij niet goed of Barbarella nu wel of niet tijdens haar zwangerschap menstrueerde. En ondanks dat hij twee certificaten ‘rechten’ op de vrije boerenvolksuniversiteit behaalde wist hij niet wat de functie van officier van justitie inhield. Drifters verafschuwde haring maar liet zich desondanks graag aan de haringkar zien om zijn kiezers te paaien. Alleen wist hij maar niet of hij zijn haring aan stukjes met prikkertjes moest eten, of aan één stuk, aan de staart, naar binnen moest slikken. Laat staan dat hij wist of je er als rechtgeaarde Oudegrapper nu wel of geen stukje zuur bij moest eten. Al die vragen hielden hem bezig. Zei je nou doei, of dug als iemand de haringkar verliet. Hij wist het niet en het verwarde hem allemaal, maar hij wilde er zo graag bij horen. Omdat de drie examinanten van elkaar afkeken waren bijna alle antwoorden eensluidend: De Diplomaat diende voor het laatst buiten Oudegrap, Drifters vinkte dit fout. Over de menstruatie moesten ze het antwoord schuldig blijven, Drifters vinkte dit goed. Haring at je met couscous, hier aarzelde Drifters. En bij het afscheid zei je houdoe, met nou daarvoor. “Nou, houdoe”. Drifters wilde dit goed rekenen maar besloot toch maar voor fout te gaan. Alleen over de officier van justitie waren de meningen verdeeld. Volgens Ira moest je met zo iemand naar bed wilde je asiel krijgen en volgens Stultus moest je daar geld voor betalen.

Oudegrap,  Led Ledelich

Wil je op de hoogte blijven van de verwikkelingen in Oudegrap?

Neem dan een gratis abonnement.

 

 

 

(Afl. 80) ZES KINDEKES JEZUS

Onbekommerd nipte De Diplomaat, zoals altijd aan de toog gezeten, zijn kopstootjes weg. Ira en Wika zaten aan een tafeltje. Moedeloos legde Ira haar zware, vergrote borsten te rusten op het tafelblad. Haar zanger, die van het lied ‘alleen van grote tieten kan ik genieten’ had het dorp al lang en breed verlaten. Wika krabde vreugdeloos aan haar bijgeknipte labia. “We zijn er in gestonken, meid.” “Gelukkig heb ik niets aan mijn lippen laten doen” verzuchtte Wika. Een jaar geleden waren volle lippen nog in de mode, maar vanwege de crisis zag je steeds meer smalle, verbeten lippen. “Heb je er echt niets aan laten doen,” vroeg Ira terwijl ze jaloers over Wika’s lippen wreef. “Nee, echt niet, meid, dit is volkomen naturel,” antwoordde Wika trots, haar lippen nog steviger tegen elkaar  aan knijpend.  Barbarella, inmiddels in de achtste maand, voegde zich zwaar kreunend bij de twee. Meewarig keek Wika haar aan. “Gaat het een beetje.” “Of het een beetje gaat. Achttien kilo kind, hoor, draag ik nu.” Achttien kilo kerstkind. Krelis, naast burgemeester, rechter, officier van justitie, vakbondsleider van aspergestekers en nu ook verloskundige, had uitgerekend dat ze 25 december zou bevallen. “Zes zondagskinderen, Babs. Prijs je gelukkig.” Barbarella prees zich allerminst gelukkig. Zes koters van zes verschillende vaders in één buik.

 

Oudegrap,  Led Ledelich

 

Wil je op de hoogte blijven van de verwikkelingen in Oudegrap?

Neem dan een gratis abonnement.

 

 

 

(Afl. 79) NIET BIJ VILTJES ALLEEN

“Krijg ik nog terug van je,” vroeg Gnomé die met het viltje van drieduizend zwaaide. Maar dat kon niet de bedoeling zijn. Omslachtig zei Krelis dat Gnomé die drieduizend leende en dat ze in termijnen terug moest betalen. Daar moest ze dan wel wat rente over betalen, een ietse pietsje, zeg zes procent en dat over vijf jaar. “Maar dan ben ik het dubbele kwijt aan het eind van de rit.” “Juist, nu komt het.” Geduldig legde Krelis uit dat hij over tien jaar zesduizend euro had gespaard van haar centjes. “Daar kan ik je dan weer zestigduizend van lenen, maar omdat tien jaar nogal lang duurt en ik je vertrouw kan ik je dat nu al lenen.” Met boer Braat had hij afgesproken dat hij maar tien procent van het geleende in kas hoefde te hebben. Enthousiast pakte hij weer een viltje en schreef er met vette letters een zes en vijf nullen op. “Dit kun je allemaal besteden.” “Dus ik kan alles kopen met geld dat er niet is?” “Nou, niet is, niet is, dat zie je verkeerd,” aarzelde Krelis die ook niet zo veel van het door boer Braat bedachte systeem begreep. “Uiteindelijk komt het er op neer dat jij een heleboel ‘niks’ hebt en ik een beetje minder ‘niks’?” “Nee je begrijpt het niet, je kunt er wel van alles voor kopen.” “Goed, dan koop ik er een huis van, en als ik dan geen bierviltjes meer over heb om je terug te betalen?” “Ja, dan heb ik een huis en jij ‘niks’.” “Maar je had zelf niks?” Nadenkend plukte Krelis aan zijn denkbeeldige sikje. “Dat is het mooie, dat zei boer Braat ook al.” Gemakshalve vergat Krelis dat boer Braat nog heel wat viltjes van hem te goed had vanwege de pacht van de Oude Herberg. “Maar dan heb ik nog minder niks dan jij,” mopperde iemand. Opeens zwaaide iedereen met beduimelde bierviltjes. Gnomé hield het voor gezien en dribbelde vrolijk de deur weer uit, het bierviltje achterlatend op de bar. “Niks! Naks! Niente! Nada! Noppes!” klonk het achter haar.

 Maak ook kennis met werk van vriend/schrijver Leo D. Lichteberg http://www.lichteberg.nl

 Oudegrap,  Led Ledelich

 

(Afl. 78) PLEISTERS EN EEN BIERVILTJE

Vanaf  het erf van boer Braat klonk een protestzanger die zich afvroeg of hij te min was vanwege gebrek aan een Mercedes Benz, wat iedereen wel vond maar niemand hardop uit durfde te spreken. “Wat ze allemaal niet durven te vragen,” sprak Drifters verontwaardigt, onderwijl nippend aan een kruidenbittertje. Inderdaad kwamen de bezetters met hele lijsten: pleisters wilden ze, gaasverband en maandverband, olie voor op het vuur, brandhout. “Zelfs gaskamer,” las Stultus hardop. “Jij mag die inburgeringscursus van je wel overdoen, Stultus, gaskachels staat er, gaskachels.” Gnomé, die zich nauwelijks nog onder de mensen begaf, dribbelde de gelagkamer binnen, gevolgd door Ira die zwaar voorover gebukt liep vanwege een borstvergroting. Ze had het aangelegd met de protestzanger die ook het erotische nummer ‘alleen van grote tieten kan ik genieten’ had geschreven. Behendig klom Gnomé op een kruk en keek parmantig om zich heen. Majestueus tikte ze met haar babyhandje op de rand van de toog en bestelde een dubbele kopstoot. “Heb je drie euro in kas, Krelis,” vroeg ze. “Drie,” antwoordde hij stoer,” ik heb er wel driehonderd.” “Dat is heel mooi, Krelis, dan wil ik drieduizend euro van je lenen.” Dit moest kunnen. Hij pakte een bierviltje en schreef daar met grote ronde letters ‘3000 euro’ op. “Mag ik dan gelijk afrekenen,” vroeg Gnomé vriendelijk. Ze reikte hem het viltje. “Heb je terug van 3000?”

Maak ook kennis met werk van vriend/schrijver Leo D. Lichteberg http://www.lichteberg.nl

 Oudegrap,  Led Ledelich

 

(Afl. 77) HULP VAN BOVEN

Er werden allerlei acties ondernomen om het arme negerjongetje te helpen. Zo kreeg elke inwoner van Oudegrap een brief in de bus met het verzoek om geld op een rekening te storten: ‘mijn naam iese Milton Loele, iek Oegandeese oom, jij elp arme negerjongetje met héél veel geld. Jij stort op rekening … .’ Krelis ergerde zich meer en meer. “Te stom om voor de duvel te dansen” bleef het maar door hem heen zingen. En opeens verscheen er een Goddelijke verschijning aan het firmament die met zoet gevooisde stem fluisterde: quantummechanika, quantummechanika. En het beeld verdween net zo plotseling weer als het verscheen. “Quntummechanica”, sprak hij hardop in zichzelf. “Wat zeg je nou,” vroeg De Diplomaat die aan de toog gezeten in straf tempo zijn kopknetter wegwerkte. “We moeten dat arme negerjongetje helpen.” “Dat vind ik nou ook.” “We bieden hem een opleiding aan.” “Dat is mooi!” “Ja, heel mooi. Wist je dat we hier in Oudegrap een nijpend tekort aan quantummecaniciens hebben?” “Het is niet waar, man.” “Het is wel waar.” Die studie moest dan niet op lullig mavo niveau, vond Krelis, nee, gelijk universitair, daar hadden ze pas wat aan in Oudegrap. “Én, het mes snijdt aan twee kanten, Diplomaat, het arme negerjongetje heeft daar zelf ook heeel veeel aan.” Wel diende het arme negerjongetje de tentamens van het eerste trimester binnen een maand te halen. “Maar dat redt hij nooit.” “Nee, dat redt hij nooit,” antwoordde Krelis voldaan.

 

Maak ook kennis met werk van vriend/schrijver Leo D. Lichteberg http://www.lichteberg.nl

 

Oudegrap,  Led Ledelich

 

(Afl. 76) DANSEN

Het stak Drifters nog het meest dat er een arm dakloos negerjongetje bij de bezetters bivakkeerde en hij sommeerde Krelis onmiddellijk dit sujet, zo noemde hij het arme negerjongetje, uit het dorp te verwijderen, terug naar land van herkomst. Krelis zat hier danig mee in zijn maag. Voldeed hij aan dit dwangverzoek dan keerde de bezetters, én de dorpsbewoners zich geheid tegen hem. Beschermde hij het arme negerjongetje daarentegen dan zou dit wel eens zijn baan als burgemeester, officier van justitie en korpschef. kunnen kosten. Dit allemaal door de macht van Drifters en zijn politieke partij de POO (Partij voor de Ontvreemdeling van Oudegrap). Daarnaast worstelde hij ook nog eens met de ordehandhaving daar hij gehoord had over de naderende rellen met de Hells Angels. Dit liep gelukkig met een sisser af omdat ze met hun angstaanjagende tatoeages de bezetters af probeerden te schrikken. De bezetters echter, waaronder een jongste bediende en een mevrouw van de koffiekamer, toonden zelf onverschrokken hun op de huid geprikte prentjes waardoor de Hells Angels, nog wel zwaaiend met hun klapperpistooltjes, van schrik de aftocht bliezen. De man met de gleufhoed probeerde hen nog door het maken van malle bokkensprongen over te halen om te blijven. Het volk maalde er allang niet meer om. “Het arme negerjongetje moet blijven,” scandeerden ze met luide stem. “Dat jochie is een aanwinst voor ons dorp,” sprak Kraak, zoals altijd behept met het lot van de onderdrukte medemens. “Wel nee, die arme negerjongetjes zijn per definitie te stom om voor de duvel te dansen. Nou ja, nog wel rond een pot water op hoog vuur met een missionaris daarin," antwoordde De Diplomaat weer even diplomatiek als altijd. Te stom om voor de duvel te dansen, te stom om voor de duvel te dansen, gonsde het in Krelis’ hoofd. Daar lag de oplossing.

 Maak ook kennis met werk van vriend/schrijver Leo D. Lichteberg http://www.lichteberg.nl

 Oudegrap,  Led Ledelich

 

(Afl. 75) SNODE PLANNEN

“Stilte! Stilte! Stilte!” Woedend sloeg de man met de gleufhoed zijn schoen op de tafelrand. “We doen het anders,” liet hij er fluisterend op volgen. “Zij gaan elkaar te lijf. Wij zorgen ervoor dat zij elkaar te lijf gaan.” Veelbetekenend keek hij de mannen aan die al begonnen te morren omdat ze een mooie knokpartij aan hun neus voorbij zagen gaan. “Nee, nee, luister. Eerst gaan zij elkaar te lijf”. Hij schetste de chaos die daarop zou volgen. “Daarna vormen wij de vrijwillige ordedienst en rammen wij hen het erf af, Oudegrap uit.” Gerustgesteld knikten de mannen. Rammen. Matten. Knokken. Knuisten. Alleen die taal begrepen zij. Wel wilden ze betaald krijgen voor hun diensten. Geen probleem. Boer Braat haalde wat kleingeld uit zijn broekzak en wierp het nonchalant in een hoek van de kamer waarop de mannen elkaar als uitgehongerde hyena’s  te lijf gingen. Na de buit eerlijk verdeeld te hebben slopen ze de deur uit, instructies volgden later. Boer Braat wreef zich de handen en warmde vergenoegd zijn kont aan de kachel. Gechoqueerd keek Drifters hem aan. Wika, toch al chagrijnig omdat ze haar schaamlippen niet zo lang geleden had laten bijknippen tot een playboyvagina terwijl ze net had gehoord dat de laatste mode juist oegandagrote labia voorschreef, kleurde rood van woede. Alleen de man met de gleufhoed bleef er stoïcijns onder. “De middelen heiligen nu eenmaal het doel, of is het omgekeerd?”

Maak ook kennis met werk van vriend/schrijver Leo D. Lichteberg http://www.lichteberg.nl

Oudegrap,  Led Ledelich

 

(Afl. 74) NADEREND ONHEIL

Schichtig slopen die avond acht mannen en een vrouw over het druk bevolkte erf van boer Braat. Nadrukkelijk onopvallend glipten ze de woning binnen waar boer Braat hen verwelkomde met bier en oude klare. De man met de gleufhoed was al binnen en zat aan het hoofd van de tafel. Argwanend bekeek hij het gezelschap dat ruw aanschoof. Het waren de Hells Angels die eerder mot hadden met het Leger des Heils. De regen striemde steeds harder tegen de ramen en de loeiende wind wakkerde stevig aan. Slechts het flauwe schijnsel van een petroleum hanglamp verlichtte de sombere, duistere koppen.  Drifters hield zijn hart vast bij de aanblik van dit gespuis. Enkele mannen deden hun jasjes uit, stroopten de mouwen en rolden met hun spierballen. De man met de gleufhoed kuchte, waarop een doodse stilte viel. “Wat … wil … dat … tuig … daar … buiten … “. Verwachtingsvol keek men hem aan. “Anarchie … het … tuig … wil … anarchie …”. Boer Braat knikte amechtig mee. “Het tuig wil anarchie,” hijgde hij bevestigend. Heel even keken ze elkaar perplex aan. De meesten, uitgezonderd Drifters, ontging de betekenis van het woord maar ze begrepen wel wat ze er mee aan moesten. “Schoonvegen, dat erf. Waterkanonnen, bullepezen erover, pikhouwelen, mortieren, granaten.” Ze brulden woedend door elkaar heen. “Kernraketten,” schreeuwde boer Braat met overslaande stem.

Maak ook kennis met werk van vriend/schrijver Leo D. Lichteberg http://www.lichteberg.nl

Oudegrap,  Led Ledelich

 

(Afl. 73) DE MAN MET DE GLEUFHOED

Het hele zonovergoten weekend liep er een man over het erf van boer Braat die zich verdacht verdekt opstelde. Hij droeg een grijze regenjas en een gleufhoed. Onder zijn arm klemde hij een exemplaar van dagblad De Waarheid, een camouflagetruc. Soms, als hij ergens ging zitten, vouwde hij de krant open en een oplettend toeschouwer kon daar een gat ter grote van een geitenoog in bespeuren waar de man nadrukkelijk onopvallend doorheen koekeloerde. “Het moet toch niet erger.” mompelde hij herhaaldelijk, wijzende op de vele tentjes die als schuitjes over het erf verspreid lagen. Drifters, aangetrokken door het gat ter grote van een geitenoog, ving de zinsnede op. “U heeft helemaal gelijk, heer.” richtte hij zich tot de man, “zo denk ik er zelf ook over.” De man fronste zijn wenkbrauwen. “U denkt,” vroeg hij schamper. “Het komt allemaal door de verslaving,” baste een grote, dikke man ergens vanuit de verte, huilerig. “Moeders voor een betere wereld,” snerpte een schelle vrouwenstem daar overheen. Drifters deed of hij de man met de gleufhoed niet begreep. “Hoort u dat, iedereen probeert zijn eigen gelijk hier te halen, maar als er eentje hier gelijk heeft dan ben ik dat wel.” Boer Braat liep nerveus enkele meters bij hen vandaan. “Psst, psst,” siste de man met de gleufhoed en hij wenkte naar boer Braat. “Niet hier,” fluisterde boer Braat achter zijn hand, “kom vanavond bij me langs, en jij ook, Drifters.”

Maak ook kennis met werk van vriend/schrijver Leo D. Lichteberg http://www.lichteberg.nl

Oudegrap,  Led Ledelich

 

(Afl. 72) CONFLICTEN GESMOORD

“De joden hebben het gedaan,” brulde er een. “Nee, integendeel, de antisemieten hebben het gedaan.” “Nee, nee, nee, nee,” krijste een derde, “het zijn de antisemitische joden!” De bankiers, lees boer Braat, de beleggers, lees boer Braat, en de aandeelhouders, lees boer Braat, kregen het zwaar te verduren. “Maar ik ben helemaal geen jood en ook geen antisemiet,” stamelde boer Braat, “ik ben slechts een arme boer-zoekt-man boer, daarom plagen jullie me zeker mijn eigen erf af?” Wanhopig schreeuwde hij om hulp bij Krelis. Krelis, die nog steeds in tongen sprak, ging bij zichzelf als psychiater te rade en schreef zich enkele oxazepammetjes voor waardoor hij weer wat coherentere zinnen bezigde. Hij wilde de boel bij elkaar houden. Een hele opdracht nog omdat de anarchosyndicalisten met de neoliberalen op de vuist wilden en het Leger des Heils de strijd met de Hell’s Angels aan dreigden te gaan. Een man in een wit gewaad met lange baard en een piepschuimen kruis over de schouder suste de boel. Een slonzig geklede vrouw, met vet, sluik haar, droeg een half kaduke geldkist onder haar arm en een bord rond haar nek waarop ‘het nieuwe bankieren begint hier.’ “Spaarcenten! Stort hier uw spaarcenten voor een veilige toekomst!” riep ze met overslaande stem. Men liet haar maar begaan. Een enkeling stopte zelfs een duit in haar kistje. De meesten echter kwamen met goede intenties en juist dat stemde de heersende klasse, lees boer Braat, zorgelijk.

Maak ook kennis met werk van vriend/schrijver Leo D. Lichteberg http://www.lichteberg.nl

 Oudegrap,  Led Ledelich

 

(Afl. 71) FLUWELEN REVOLUTIE MET RIBRANDJE

De tuin van boer Braat raakte overbevolkt. Kraak liep met een bord 'Ook zonder blazen blowen' rond. Overal stonden tentjes en verschenen de eerste ‘koek en zopies’. Bleek rende boer Braat de Oude Herberg binnen. “Je moet ze paaien. Weggeven. Veel weggeven! Je reputatie verbeteren.” De Diplomaat probeerde boer Braat aan te zetten tot vrijgevigheid. “Je hebt gelijk. Ze moeten van me houden.” Nerveus bleef hij rondjes rennen en stormde weer naar buiten. “Niet bij brood alleen. Pap. Broodpap!” De volgende dag ging hij met broodpap rond. Broodpap van zure melk en oud brood dat zelfs de varkens niet wilde vreten. Karnemelkse broodpap noemde hij het. Drifters die aanhang in het dorp begon te verliezen koos opeens ook de kant van de bezetters waardoor er een vreemde situatie ontstond. De groep waartegen verzet werd gepleegd stond met de bezetters mee te rebelleren tegen zichzelf. Drifters liep nog net niet met een bord ‘Drifters, waar blijft mijn negenentig procent kans op een gratis verblijfsvergunning’. Even dreigde er een opstootje tussen een groep voorstander van vrije geldvergaring en de groep rond Achmed die de rente wilde afschaffen. Gelukkig wist Krelis de boel te sussen. Krelis raakte letterlijk gespleten door de vele functies die hij vervulde en begon in tongen te spreken.

 Maak ook kennis met werk van vriend/schrijver Leo D. Lichteberg http://www.lichteberg.nl

 Oudegrap,  Led Ledelich

 

(Afl. 70) ANARCHIE IN DE TUIN

Door het Decreet van Krelis kreeg Poolse Ira nauwelijks of geen aanloop in haar keurig ingerichte peeskamertje. Alleen Jonas, de man van Stientje, waagde een poging maar werd door Krelis op een heterdaadje betrapt. Ira liet gelijk haar nobele ambities varen en sloot zich aan bij Kraak, Stultus en Achmed die de tuin van boer Braat bezet hielden. Kraak en Achmed, die zich het afgelopen weekend ongans aan de kaalkopjes hadden gevreten, lagen op hun rug naar het hemelgewelf te turen terwijl hun ogen van speldenknopjes naar glazen jampotbodempjes verschoten en weer terug. “Wauw. Vet, man, rete vet, man,” stamelde Kraak die de knalrode kop van de briezende boer Braat voor een vuurspuwende Vesuvius sleet. Het was tamelijk druk op en rond de boerderij. In de Oude Herberg stond Barbarella achter de tap. “Hoe lang moet je nog.” “Drie maanden, Diplomaat.” “Allemachtig, een Jezuskindje.” “Korsakof?” “Hoezo?” “Dit zeg je elke keer.” “Korsakof! Doe me maar iets tegen de kopknetter.” Barbarella schonk in. “Anarchie! Je reinste anarchie,” brulde Drifters die aan een tafeltje met Wika zat. “Waar is Krelis,” zijn stem sloeg over. “Volgens mij is Krelis naar de hoeren.” “Hou jij je er buiten, Diplomaat. Wat!?” “De hoeren, je hoort me toch.” “Nee, ik ben geen hoerenloper, Diplomaat, ik ben juist de beschermer van de gevallen mede-vrouw.” “Ben je niet een beetje te oud en te lelijk voor een loverboy?”

Maak ook kennis met werk van vriend/schrijver Leo D. Lichteberghttp://www.lichteberg.nl

 Oudegrap,  Led Ledelich

 

(Afl. 69) BLADBLAZEN

Bladblazen! Oudegrap, nee, het hele land, had een schreeuwende behoefte aan bladblazers. Enkele dagen geleden zorgden die schurftige, overbodige herfstbladeren - ondingen, nergens voor nodig goudgele, dieprode, intrinsiek bruine, vallende, glibbergladglijende lorren -  voor opstoppingen met grote, nadelige gevolgen voor ’s lands economie. Niet alleen verschenen de goedwillende burgers veel te laat op het werk, er waren zelfs employees die met gezin en al het bos in gingen om noten te rapen, bessen te plukken of zelfs paddestoelen te steken. Hierbij combineerden Achmed en Kraak het aangename met het nuttige door zich te concentreren op de paddoos; kaalkopjes om precies te zijn. Boer Braat wilde hier allemaal een stokje voor steken. Achmed, Stultus, Kraak en Poolse Ira moesten het goede voorbeeld geven en bielzen blazen voor hun geld. Op het moment dat boer Braat zijn plan lanceerde, zat Poolse Ira boven bij Krelis, in zijn hoedanigheid van politiecommissaris en burgemeester, op zijn kantoortje voor een intake gesprek als prostituee. “Goh, Krelis, ik hoef nou ook weer niet per se achter het raam, laat me dan minstens mijn oude ambacht van paaldanseres weer op pakken, dat is toch het minste wat ik kan doen in deze tijd van crisis.” Krelis die wilde voorkomen dat men hem in het dorp voor preuts zou slijten, trok bedachtzaam aan zijn denkbeeldige sikje. Hij wilde ook zijn vrouwvriendelijke imago hoog houden. “Goed, jij mag pezen Ira.” Hij stapte naar een kast waar hij een officieel prostitutie-plakkaat vandaan haalde. “Hier, hang dit dan in het raam, en o, ja, laten we je klanten gelijk maar een boete geven als ze je bezoeken, dan beschermen we je toch een beetje.”

Maak ook kennis met werk van vriend/schrijver Leo D. Lichteberghttp://www.lichteberg.nl

Oudegrap,  Led Ledelich

 

(Afl. 68) BOER BRAAT LEEFT MEE

Kijk als het slecht ging met de wereld dan maakte boer Braat het goed. Hij leende dan, bijvoorbeeld, een tientje van een vriendje en gaf hem daar dan twintig cent rente over. Datzelfde tientje leende hij dan weer uit aan armlastigen als Stultus die daar op hun beurt weer een euro rente over mochten betalen. De taak van boer Braat bestond dan slechts uit het beduimelen van biljetten, toch al een van zijn meest geliefde bezigheden, en het opstrijken van de winst. Kon Stultus niet meer aflossen dan maakte boer Braat daar geen enkel probleem van. Genereus leende hij Stultus dan weer wat geld zodat deze in ieder geval de rente terug kon betalen. Diens schuld steeg dan navenant en zo rentenierde boer Braat van andermans centen. De laatste tijd ging het echter wat moeizamer. Zelfs vriendjes van vriendjes van vriendjes deden moeilijk en wilde hem amper nog iets lenen. Hierdoor kon hij niets meer aan Stultus en de andere arabieren zoals Achmed en Poolse Ira uitlenen, of erger nog, zelfs niet aan De Diplomaat waardoor de drankomzet dreigde te kelderen en Krelis zijn pacht niet meer aan boer Braat kon betalen. Boer Braat echter, bedacht de oplossing der oplossingen; de moeder van alle oplossingen: werkverschaffing! “Dat van die spierballen, beste Stultus, “sprak boer Braat een beetje hijgerig,”dat is wel mooi, maar heb je ook sterke longetjes?” “Iek sterke longen? Iek?” Stultus blies met zo’n kracht waardoor boer Braat zijn krant met beide handen vast moest grijpen om deze niet van tafel te laten waaien. Ook het kleedje en zelfs de gordijnen wapperden. “Goed,”juichte hij,”goed, dat is heel mooi, ik heb werk voor je!”

Maak ook kennis met werk van vriend/schrijver Leo D. Lichteberghttp://www.lichteberg.nl

 Oudegrap,  Led Ledelich

 

(Afl. 67) OPRECHTER TROUW

“Vokuh kur vir sente miauw,” stamelde boer Braat nogmaals. Stultus bleef hem niet begrijpend aankijken. “Lul je moerstaal, boer Braat. Of je wat van hem wil drinken,” riep De Diplomaat. “Oh, dat is heel vriendelijk, u zou mij een groot plezier doen met een glaasje port,” antwoordde Stultus die zojuist van zijn inburgeringscursus Nederlands kwam. “Ho, ho, Stultus jij zegt ‘iek wiel wel port’, of anders krijg je niets.” “Ook goed, meneer boer Braat,” antwoordde Stunts onverstoorbaar, “iek wiel wel port.” “Geef Stultus een portje, en doe De Diplomaat ook wat van me, Krelis.” De Diplomaat viel bijkans van zijn kruk. “Ik van jou een drankje? Regent het soms in de hemel?” “Luister, Stultus,“ weer veegde boer Braat met zijn met speeksel bevochtigde vingers over zijn haarlok, “ik wil iets voor je betekenen.” Boer Braat knipoogde vet naar Stultus die nu extra op zijn hoede was. Hij leek misschien wel dom, deed dom, was ook eigenlijk wel dom maar misschien toch ietsje minder dom dan zijn naam deed vermoeden.En behalve voor zijn warme gevoelens voor Stunts, zou boer Braat boer Braat niet zijn als hij ergens weer een geldboompje zag bloeien. En hij zag een hele geldgaard voor zijn geestesoog. “Zou je misschien een extra centje willen verdienen.“ Stunts, die hard aan zijn macho-imago werkte en trots was op zijn viriliteit, hoopte even dat boer Braat werk voor hem had als loverboy. Hij spande zijn spierballen en keek boer Braat diep in de ogen. “Iek goeie man, iek echte man!”

 

Maak ook kennis met werk van vriend/schrijver Leo D. Lichteberghttp://www.lichteberg.nl

 

Oudegrap,  Led Ledelich

 

(Afl. 66) OUD GELD, NIEUW GELD

Wika kwam Barbarella aflossen. Krelis, kroegbaas, burgemeester, agent, officier van justitie en vakbondsleider van aspergestekers, hield zich de laatste tijd steeds meer onledig met zijn werkzaamheden als fiscaal rechercheur bij de OFID (Oudegrapse Fiscale Dienst). Zijn volledige aandacht ging uit naar boer Braat die steeds meer leek te verdienen en steeds minder belasting afdroeg. “Iets tegen de kopknetter,” vroeg Wika volkomen overbodig aan De Diplomaat die al twee volle picominuten naar zijn lege glazen tuurde. Boer Braat zat verderop aan een tafeltje, verdiept in de Oudegrapse Financiële Tijd. “Stijgen je aandelen een beetje,” riep De Diplomaat treiterend. Boer Braat dook nog dieper in zijn krantje. “Oud geld, nieuw geld, het verdampt allemaal en wat overblijft is ordinair geld, vind je ook niet boer Braat,” sarde De Diplomaat. De toch al rooie kop van boer Braat liep nog roder aan. “Voor jou maakt het allemaal niets uit, jij hebt toch niks!” “Moet je niet zeggen boer Braat, volgens dat krantje van jou gaan we er allemaal op achteruit en dan heb ik weer een beetje minder niks.” Fluitend stapte Stultus, die vandaag schoonmaakdienst in de Oude Herberg had, binnen. Snel maakte boer Braat zijn vingers met speeksel nat en veegde zijn haar opzij. “Geef Stultus wat van mij,” riep boer Braat hees, “kom je even bij met zitten?” Stultus keek hem niet begrijpend aan. Vanwaar al die aandacht voor hem de laatste tijd? Boer Braat haalde een boekje ‘Portugees voor op reis’ te voorschijn. “Você quer vir sentar-se comiao”.  Nadrukkelijk sprak hij elke klinker uit waardoor Stultus er niets van begreep.

Maak ook kennis met werk van vriend/schrijver Leo D. Lichteberg http://www.lichteberg.nl

Oudegrap,  Led Ledelich

(Afl. 65) OPRECHTER TROUW

Iedereen trouwde maar, mopperde Barbarella, zelf aanstaand moeder van een vijfling van minstens vijf verschillende vaders. Wat zou ze ook huwen. Drifters, De Diplomaat, Achmed, Stultus en Krelis legden haar voortdurend in de watten. Kreunde ze om ijs, dan stonden er gelijk vijf sorbets voor haar klaar. Wilde ze patat dan kon ze bijkans een eigen snackbar beginnen, zoveel frietjes droegen de mannen dan aan. Maar toch. Ze was toch geen meid van de straat? “Wat jij, Gnomé?” “Ach meid, huwen! Dat is niets voor jou. Dat moet je aan Wika en Fatima overlaten, dan ben je gelijk van Drifters en Achmed af”. Bij het horen van Drifters begon Barbarella te stralen en bij het horen van Achmed keek ze weer bedrukt. Dat ene vluggertje met Drifters kon haar gestolen maar die duizend-en-één nacht met Achmed. Barbarella poetste de glazen. “Je zou met mij moet huwen,” sprak De Diplomaat vermetel. “Daar hebben we hem ook,” zuchtte Barbarella - De Diplomaat, nog zo iemand wiens bedcapriolen ze het liefst zo vlug mogelijk wilde vergeten. Maar dat was moeilijk, al te moeilijk zelfs zo mallotig als De Diplomaat tekeer ging die nacht. Zelf dacht De Diplomaat daar heel anders over. Hij achtte zich zo’n beetje de beste minnaar van het oostelijke – en het westelijke halfrond. “Niet waar, Wika?” Wika die net binnenstapte keek hem niet begrijpend aan.

Maak ook kennis met werk van vriend/schrijver Leo D. Lichteberg http://www.lichteberg.nl

Oudegrap,  Led Ledelich

(Afl. 64) HUWELIJKSKANDIDATEN

De Diplomaat kon nog wel eens ongelijk krijgen betreffende het huwelijk tussen Wika en Drifters. Misschien zou er zelfs wel een tweede huwelijksbootje gaan. Bakker Mo had Fatima, het nichtje van Achmed, te logeren. En de geruchten gingen dat ze er niet was om geitenwollen onderbroeken voor Achmed te breien. Bakker Mo vond dat zijn roekeloze zoon maar eens moest huwen. Laatst moest hij hem weer bijspringen bij het faillissement van diens im- en exportbedrijfje. De enige die daar vanzelfsprekend geld aan verdiende was boer Braat omdat die op verliesgeving had ingezet. Fatima had zelfs voor Oudegrapse begrippen een tamelijk ouderwets modebeeld. Ze ging gekleed in een zwarte soepjurk die tot over haar voeten hing. Over haar hoofd droeg ze een slonzig, donker sjaaltje. Iedereen in het dorp maakte haar belachelijk, behalve De Diplomaat. “Een schoonheid. Die juten zakken verbergen een ravissante schoonheid”. Hij wees de omstanders op haar bevallige manier van lopen. “Bevallig lopen. Dat mens heeft de waggelgang van een dromedaris,” schamperde boer Braat. “Dat lijkt alleen maar zo door die rare draperieën van haar, maar je moet daaronder kijken.” En als er iemand onder de kleren van een vrouw kon kijken dan was dat De Diplomaat wel.

Maak ook kennis met werk van vriend/schrijver Leo D. Lichteberg http://www.lichteberg.nl

Oudegrap,  Led Ledelich

(Afl. 63) EEN DRUKKE BEDOENING

Drifters spurtte zoals eeuwig en altijd verongelijkt de Oude Herberg uit, op weg naar de geitenkooi waar hij troost bij Dolly zocht en vond. “Zie hem gaan, Oudegraps hoop in duistere dagen. “ “ Als iemand het goed voor heeft met Oudegrap dan is het mijn Drifters wel,” beet Wika De Diplomaat toe. “Jouw Drifters? De man die met jou trouwen zou?” “Gaat, Diplomaat, gaat.” Wika rechtte haar rug en keek De Diplomaat ziedend aan. “Drifters trouwen. En jij dan Wika, ga je dan liedjes voor hem mekkeren?” Vuurrood hief Wika haar hand om De Diplomaat eens even flink op zijn bakkes te meppen. “Trouwen met Drifters is net zo waarschijnlijk als een leeuw die met een geitje klaverjast.” “Hou je kop toch jij cynische lul.” “Bokkenlul in deze, Wika, bokkenlul”. “Trek je maar niets van hem aan, Wika. Bij hem is cynisme ook maar een verkapte vorm van compassie,” suste Gnomé de boel. Bezorgd klompte boer Braat binnen, tegelijkertijd met Achmed en Stultus. Hij droeg een schone, roze boerenzakdoek rond zijn nek en zijn klompen glommen van de roze verf. Stiekempjes voelde hij wel wat voor Stultus, de Portugese machoman. De laatste tijd kwam hij hem vaak tegen in de sportschool en Stultus kreeg steeds meer weg van een ballongoochelaar met zijn alsmaar groeiende biceps, triceps en wasbordje. Nu ging het echter om zaken. Er dreigde veel mis te gaan met het im- en export handeltje van Achmed

Maak ook kennis met werk van vriend/schrijver Leo D. Lichteberg http://www.lichteberg.nl

 Oudegrap,  Led Ledelich

 

(Afl. 62) HENK, INGRID EN DE DIPLOMAAT

Ondanks het feestje na dwaze dinsdag maakte De Diplomaat zich toch enige zorgen. Stel dat Krelis wel van hem eiste om zijn rekening te voldoen.” “Henk en Ingrid, dat ben ik,” begon hij, “en wie zorgt voor ons, mij? Wie houdt ons, mij, omhoog in moeilijke tijden?” Dat deden ze allemaal wel een keer omdat De Diplomaat vaak genoeg zo starnakel bezopen was, dat hij onmogelijk nog zijn kamer wist te bereiken. “Weet je waar ik recht op heb?” vervolgde hij,  “op een PGB; een Persoonsgebonden Bonnetje.” De deur sloeg open en Drifters stapte binnen. “Hé, jij, befhondje van Barbarella.” “Heb je het tegen mij?” vroeg Kraak verbaasd. “Ja, jij befhondje, befhondje.” “Uh,” even wist Kraak niet wat te zeggen, “dat ben je zellef, met je kont door de hellef.” “Befhondje, befhondje, sliep uit, sliep uit.” “Hou je kop toch, geitofiel.” Dít liet Drifters zich niet zeggen. Het ontaardde gelijk in een kooigevecht voor peuters. Kraak gooide Drifters op zijn rug. “Spierballen rollen?” riep hij dreigend. “Genade, genade,” piepte Drifters bang. , Hij kreeg het al benauwd bij de dreiging van een bloedprikje. Kraak liet hem los en alsof er niets was voorgevallen stond Drifters op en richtte zijn pijlen nu op De Diplomaat. “Denk je echt dat ik je blijf ondersteunen met je Achmed en je Fatima.” Drifters liep een beetje op de zaak vooruit, er was nog helemaal geen Fatima in het dorp. “Jij, jij, dronkenlor, een beetje ouzootjes zuipen van onze centen.” “Een ouzootje, daar zeg je me wat Drifters.” Vrolijk bestelde De Diplomaat een glaasje ouzo. “Doe Henk en Ingrid ook maar wat, Krelis.”

 

 Maak ook kennis met werk van vriend/schrijver Leo D. Lichteberg http://www.lichteberg.nl

 

 Oudegrap,  Led Ledelich

 

 

(Afl. 61) DWAZE DINSDAG

Tot ieders verveling deed Krelis zijn werk die dag zo goed dat er geen enkel voorval plaatsvond. Telkens als Gnomé wuivend voorbij tufte, en ze kon daar nauwelijks genoeg van krijgen, scandeerden de omstanders luid haar naam en applaudisseerden overdreven hard. Een enkeling zwaaide zelfs met de Oudegrapse vlag, hoogstwaarschijnlijk een vriendje van Drifters. Toen ze er genoeg van kreeg stopte ze voor de Oude Herberg waar Barbarella haar van de Gnomobiel tilde en naar binnen droeg. Zoals elk jaar hadden de mannen een stoel voor haar versiert met vlaggetjes, wimpels en ballonnen. Trots nam ze plaats, kuchte gewichtig waarna het geroezemoes stopte. “Leden,” begon ze, niet goed wetende waarvan, “Uh, Leden, ons dorp maakt moeilijke tijden door.” Er klonk een vrolijk geschater. Geërgerd fronste ze naar het publiek dat er weer het zwijgen toe deed en zo ernstig mogelijk probeerden te kijken. “We zullen ….” Iedereen vroeg zich af waarom ze zo bekakt sprak. “Ernstig,” vervolgde ze, “ondanks positief negatief … geen rooie cent meer te makke … rekening van De Diplomaat moet eindelijk eens betaald …. zo kan het niet langer.” De pret steeg naarmate Gnomé een droeviger beeld schetste. Uiteindelijk hielp de speech haar zoals gewoonlijk weer uit haar herfstdepressie en begon ze echt te genieten. “Op u, Leden … .” Er ging een zucht van verlichting, de speech liep hier ten einde zo wisten ze uit ervaring. Gnomé grijnsde nu van oor tot oor. “Leden, rust de zware taak  … en daarom besluit ik tot een rondje voor de hele zaak!”

 Maak ook kennis met werk van vriend/schrijver Leo D. Lichteberg http://www.lichteberg.nl

 Oudegrap,  Led Ledelich

 

(Afl. 60) DWAZE DINSDAG

Altijd als de bladeren vielen kreeg Gnomé de kolder in het enorme hoofd. Dan moesten ze met zijn allen de Gnomobiel opknappen. Het lakwerk moest gepoetst en de metalen delen, zoals chroom, aluminium, nikkel. Daarna sponsde Kraak de Gnomobiel met shampoo in. Shampoo op eierbasis, dat eiste Gnomé en daarna verplichtte ze Drifters elk jaar opnieuw alles met breiwol droog te wrijven waarna het geheel in de boenwas gezet kon worden. Alles moest glanzen en glimmen. De volgende dag reed ze dan parmantig rondjes om het plein en wuifde naar de mensen die gillend van de lach terugzwaaiden. Hierna schreed ze de Oude Herberg binnen om haar jaarlijkse praatje te houden. Iedereen verheugde zich hierop. In het diepst van haar hart wist Gnomé ook wel dat ze zich volslagen bespottelijk maakte. De Diplomaat noemde die dag Dwaze Dinsdag want gek genoeg hield die gekte haar altijd op een dinsdag in de greep. Krelus, barman, burgervader, politiecommisaris, hoofdbrandweer, vakbondsleider van aspergestekers en beroepsouwehoer schreef de tekst en gek genoeg wist iedereen al ver van te voren wat Gnomé zoal te melden had. Dit jaar voelde ze zich wat angstig vanwege een vervelend voorval dat het afgelopen jaar plaatsvond.Een adhd’r met schizo-affectiestoornissen over bipolareborderline trekjes had in een vlaag van verstandsverbijstering op een dusdanig schreeuwen gezet dat Gnomé bijkans van de Gnomobiel viel. Krelis zou dat dit jaar ten koste van alles voorkomen.

 

Maak ook kennis met werk van vriend/schrijver Leo D. Lichteberg http://www.lichteberg.nl

 

Oudegrap,  Led Ledelich

 

(Afl. 60) EEN GENADELOZE ZIEKTE

Drifters stoof niet zozeer de Oude Herberg binnen vanwege het ‘grote nieuws’, nee, eerder leek hij op de vlucht voor Wika. “Groot nieuws, groot nieuws,” herhaalde ze. “Kom dan op met je nieuws,” riep De Diplomaat. “Wij, Drifters en ik, wij dus.” “Kom op, Wika.” “Wij dus, wij met zijn tweeën … .” “Nou weet ik het wel.” De Diplomaat draaide zich om en ook Achmed en Stultus wilden verder gaan met hun verhaal. “Wij gaan trouwen!” schreeuwde Wika triomfantelijk. Er viel een doodse stilte. “Trouwen? Jij? Drifters?” Besmuikt schudde Drifters het hoofd en keek bedremmeld  naar de grond, als een kleine jongen die zojuist straf van de juf had gekregen. En dat klopte ook. Niet zolang geleden betrapte ze Drifters in al te innige omhelzing met zijn favoriete geit Dolly. Hij streelde haar vachtje en likte in het oortje, wat het beestje van verrukking deed mekkeren. In ruil voor haar zwijgen eiste ze een huwelijk. Zijn aberratie  vergaf ze hem. “Wie de koe trouwt, trouwt ook de geit,” grinnikte Drifters. “Rondje voor de hele zaak, Drifters?” Tuurlijk, vond Wika. Niet veel later kwamen ook Barbarella en Gnomé de zaak binnen.”  Barbarella leed aan allerlei zwangerschapskwaaltje: aambeien, het zuur, onstuitbare vaginale afscheiding en door dit alles een opkomende depressie. “Ik ben zo ziek.” “Ziek van het a.s. leven en dat is logisch. Onderzoek heeft aangetoond dat leven een genadeloze ziekte is; honderd procent van de mensen gaat er aan dood,” ginnegapte De Diplomaat.

 Maak ook kennis met werk van vriend/schrijver Leo D. Lichteberg http://www.lichteberg.nl

 Oudegrap,  Led Ledelich

 

(Afl. 59) DRUKTE IN DE OUDE HERBERG

“Iets tegen de kopknetter, Diplomaat” vroeg Krelis meelevend. “Leef naar je zin, neem maar flink in,” luidde het antwoord en levensmotto van De Diplomaat. Achmed stormde naar binnen. “Ik heb het. Ik heb het. Jenever!” “Nou, graag,” sprak De Diplomaat opgewekt. “Nee, ik bedoel jenever.” “Ja, ik heb je wel verstaan.” Stultus hobbelde opgetogen achter Achmed aan. “En port,” riep deze met overslaande stem. “Dat lijkt me een rare combinatie, maar ach, als het moet.” “Nee, Diplomaat, denk nou eens een metertje buiten jezelf.” “Zover?” “Import-export. Portugal-Nederland, port-jenever. Begrijp je?” “Klinkt goed.” De Diplomaat vond nu eenmaal alles dat naar alcohol riekte of klonk goed, uitstekend, beter best. “Waar halen jullie je startkapitaal dan vandaan.” De Diplomaat wist donders goed dat de twee tezamen zelfs geen nagel hadden om hun reet te krabben. De twee keken vragend naar Krelis. “Boer Braat doet ook mee.” Tja, als boer Braat mee deed zou het dom zijn om achter te blijven. Weer sloeg de deur met een knal open. Dit keer was het Drifters die naar binnen stoof, met Wika in zijn kielzog. Onbesuisd rende hij naar de toog waar hij Achmed ruw opzij stootte. Verbluft keek Achmed naar Wika. “Wat heeft hij.” “Drifters heeft nieuws. Groot nieuws!”

Maak ook kennis met werk van vriend/schrijver Leo D. Lichteberg http://www.lichteberg.nl

Oudegrap,  Led Ledelich

(Afl. 58) DRUKTE IN DE OUDE HERBERG

“Iets tegen de kopknetter, Diplomaat” vroeg Krelis meelevend. “Leef naar je zin, neem maar flink in,” luidde het antwoord en levensmotto van De Diplomaat. Achmed stormde naar binnen. “Ik heb het. Ik heb het. Jenever!” “Nou, graag,” sprak De Diplomaat opgewekt. “Nee, ik bedoel jenever.” “Ja, ik heb je wel verstaan.” Stultus hobbelde opgetogen achter Achmed aan. “En port,” riep deze met overslaande stem. “Dat lijkt me een rare combinatie, maar ach, als het moet.” “Nee, Diplomaat, denk nou eens een metertje buiten jezelf.” “Zover?” “Import-export. Portugal-Nederland, port-jenever. Begrijp je?” “Klinkt goed.” De Diplomaat vond nu eenmaal alles dat naar alcohol riekte of klonk goed, uitstekend, beter best. “Waar halen jullie je startkapitaal dan vandaan.” De Diplomaat wist donders goed dat de twee tezamen zelfs geen nagel hadden om hun reet te krabben. De twee keken vragend naar Krelis. “Boer Braat doet ook mee.” Tja, als boer Braat mee deed zou het dom zijn om achter te blijven. Weer sloeg de deur met een knal open. Dit keer was het Drifters die naar binnen stoof, met Wika in zijn kielzog. Onbesuisd rende hij naar de toog waar hij Achmed ruw opzij stootte. Verbluft keek Achmed naar Wika. “Wat heeft hij.” “Drifters heeft nieuws. Groot nieuws!”

Maak ook kennis met werk van vriend/schrijver Leo D. Lichteberg http://www.lichteberg.nl

Oudegrap,  Led Ledelich 

Onafhankelijk

Beste vrienden, vriendinnen, kunstenaars, minnaars en minnaressen,

Met grote vreugde en gepaste trots presenteer ik u mijn eigen tokootje: De Liberscoop. Geen uitgever meer! Geen Distributeur! Geen winkelier! Onafhankelijk! Met grote dank aan de Nieuwe Media.

Mijn naam is Leo D. Lichteberg en ik ben een onafhankelijk schrijver. Eerder schreef ik het filmscenario Zaanse Nachten (uitgezonden door de NPS) en publiceerde ik de autobiografische roman Een Subversief Aureool. Nu kom ik dan met Alfred, mijn nieuwste roman.

De boeken zijn voorlopig alleen als e-boek te bestellen. Aan de herdruk van de paperbacks wordt gewerkt en eind november komen de luisterboeken uit. Kijk op mijn website:

http://www.lichteberg.nl  

Met vriendelijke groet,

Leo D. Lichteberg

Wilt u geen berichten van mij meer ontvangen stuurt u dit mailtje dan retour met als onderwerp "verwijder". 

(Afl. 58) HUFTERS

“Alle Nieuwe-Oudegrappers zijn hufters,” begon Drifters. “Nou, nou, zo kan ie wel weer,” zei De Diplomaat die zich gulzig op een hamburger stortte waar het vet aan alle kanten uit spatte. “Ja, dat kan ik staven, daar heb ik onderzoek naar gedaan.” Triomfantelijk zwaaide hij met een stapeltje papieren. Vliegensvlug liet hij De Diplomaat de papieren zien waarop allerlei felgekleurde statistieken stonden te zien. Achmed en Stultus stapten binnen. Ook zij droegen rapporten bij zich, maar dan voor hun ondernemingsplan voor de export en importzaak waar ze aan werkten. “Jullie zijn hufters, “ begroette De Diplomaat hen. “Dat weten we toch.” “Nee, maar nu officieel, vraag maar aan Drifters hier.” Opgetogen hield Drifters de papieren omhoog. “Onderzoek heeft uitgewezen, dat ik gelijk had, heb en altijd gelijk zal houden!” Alsof hij met zijn meest geliefde geit in de geitenkooi speelde begon hij te mekkeren van genot. “Empirisch onderzoek,” ging Drifters verder. “Empirisch?” Stultus keek even sullig als altijd. “Ja, empirisch, proefondervindeling, met eigen ogen gezien, met eigen ogen gehoord: jullie zijn hufters.” “Waar heb je dat dan gehoord.” “Op de vergadering.” “Welke vergadering?” “Die van de POO!” “Ooh, de POO, die bedoel je, die club met boer Braat als hoogleraar crimineel”. “Is dat niet een beetje een subjectief publieksonderzoek geweest, Drifters.” Zijn zegetocht viel hier behoorlijk in duigen en hij stond er maar een beetje lullig bij. “Publieksonderzoek. Wat weet jij daar nou van,” probeerde hij nog. “Ja, publieksonderzoek, hier.” Enthousiast wees Achmed naar zijn ondernemingsplan.

Maak ook kennis met werk van vriend/schrijver Leo D. Lichteberg http://www.lichteberg.nl

Oudegrap,  Led Ledelich

 

(Afl. 57) EEN WIETOPROER

 

Met veel bombarie ramde Krelis in zijn hoedanigheid als koddebeier op de deur van Kraak. Al lang klaagde de buren over een penetrante geur. Ook flakkerden de lampen soms en viel het licht zelfs helemaal uit. De drankomzet in de Oude Herberg kelderde de laatste tijd flink waar Krelis de kroegbaas behoorlijk de pé over in had. Kraak hield zich muisstil. Maar het mocht niet baten. Krelis die van de officier van Justitie, Krelis dus, toestemming gekregen had tot huiszoeking, schopte de deur open en de scherpe geur van nederwiet kwam hem tegemoet. Er stonden in Kraaks woonkamer welgeteld zeven wietplantjes, keurig op rij onder spaarlampjes, Kraak verkocht uitsluitend duurzame wiet. Tot Krelis’ opluchting waren het twee plantjes teveel waardoor hij gelijk maar op alle plantjes beslag liet leggen. Als rechter zou Krelis Kraak later nog een flinke taakstraf opleggen. Hij vermoedde een criminele organisatie met Kraak als producent en Achmed als dealer en belangrijkste afnemer. Veel boerinnen, die de wiet als afrodisiacum gebruikten, kwamen in opstand. Ook boer Braat roerde zich. Stiekempjes financierde hij Kraaks nering. Dat mocht geen wonder heten want boer Braat ging met iedereen in zee als er een centje was mee te pikken. Ooit verkocht hij een bundeltje stokken en een bijl aan de populisten en aan de anarcho-syndicalisten verkocht hij toen grote hoeveelheden hooivorken en pikhouwelen. “Wist ik veel dat ze daarmee op elkaar in zouden hakken.”

 

Maak ook kennis met werk van vriend/schrijver Leo D. Lichteberg http://www.lichteberg.nl

 

Oudegrap,  Led Ledelich

(Afl. 56) NIEUWE KANSEN

De Diplomaat, boer Braat, Wika, Ira en Krelis zaten rond de stamtafel en bespraken de gebeurtenissen van de afgelopen week. Ondanks haar dikke buik stond Barbarella er op achter de bar te mogen blijven staan. Alleen Drifters zat aan een tafeltje verderop en maakte driftig aantekeningen in een beduimeld schriftje. “Waar ben je nou mee bezig,” riep De Diplomaat. “Ik ben terug van zomerreces en moet me voorbereiden op dolle dinsdag.” “Zomerreces, zomerreces, je bedoelt je geitenkooi?” Monter stapte Achmed de Oude Herberg binnen.  “Ik heb het gevonden, import-export.” De afgelopen zomer probeerde hij nog een pornowinkeltje van de grond te krijgen maar dat wilde niet echt vlotten. Niet dat de boeren of boerinnen uit de omgeving er vies van waren, integendeel, maar ze hadden hun weg allang via internet gevonden en kregen hun bestellingen in keurig discreet bruin pakpier toegestuurd. Al constateerde Krelis, naast al zijn andere gewichtige taken ook postbode, dat hij wel heel erg veel pakjes in keurig discreet bruin pakpapier moest bezorgen. Import-export ging het worden. Wat ga je dan importeren?” “Nou, we gaan hout halen uit Portugal.” “We?” “Ja, Stultus  en ik worden compagnons. “En exporteren?” “Varkensvlees. Het varkensvlees van boer Braat. Boer Braat knikte glimmend. Drifters verslikte zich. “Jij?” “Werken met die Nieuwe-Oudegrappers?!” Kwaad stond hij op en belegde voor diezelfde avond nog een vergadering van de POO, bij hem thuis.

 

Oudegrap,  Led Ledelich

test

test

(Afl. 55) ALLEDAGEN WAT

Kinderen op komst, een sterfgeval en een feestelijke presentatie deden Oudegrap aardig op de grondvesten doen schudden. Vooral het aantal ff-vrienden die op de presentatie afkwamen liep zeer uit de hand. Wijn vloeide rijkelijk en De Diplomaat, uitermate populair, kreeg genoeg gratis drank aangeboden voor een kopknetter van een dag of drie. Drifters, de minst populaire Oudegrapper, vluchtte naar zijn geitenkooi alwaar hij troost zocht en vond. Bij de binnenkomst van Gnomé dreigde het feest een beetje uit de hand te lopen. “Dwergwerpen, dwergwerpen!,” riep een van de genodigden. Gnomé liet zich dit glimlachend welgevallen. Na een aantal borreltjes vermaakte zij zich met stagediven en ging van hand tot hand de hele Oude Herberg door. Boer Braat flirtte de hele avond met twee leatherboys en beleefde de orgie van zijn leven. Sommige BO’ers, waaronder Kraak, moesten vluchten voor hysterische handtekeningen jaagsters. Gehavend, met de kleren van zijn lijf gescheurd, wist hij zich in de woning van Wika te verschansen. Een groep Portugese ff-vrienden kwam speciaal voor Stultus en eiste dat hij voor hen ook een status van Oudegrapper regelde. Ira moest de Poolse gasten verpozen en heel veel gasten brachten speciale cadeautjes voor Barbarella mee, allemaal voor de baby-uitzet. Pas de volgende dag vertrokken de gasten weer even massaal als ze gekomen waren. De volgende dag heerste er grote bedrijvigheid in Oudegrap. Iedereen hielp mee de boel weer wat op te ruimen. De Diplomaat werkte zijn kopknetter weg en ook boer Braat zat er wat glazig bij, al had dit niets met drank vandoen.

Maak ook kennis met werk van vriend/schrijver <a href=http://www.lichteberg.nl><color=”blue”>Leo D. Lichteberg</color></a>

 

Oudegrap,  Led Ledelich

<!-- HTML comment to placate non JavaScript capable browsers /* Typing Text Area Page Scroller This script was created to provide another alternative to those erratic and hard to read sideways scrolling text and statu

<BODY onLoad = "DisplayScroll()"; onUnload = "quitDisplay()">

<FORM NAME = "msgform" ACTION = " ">

 <TEXTAREA NAME = "msgarea" COLS = 69 ROWS = 12>

 JavaScript (or JScript) Power needed.

 </TEXTAREA>

</FORM><br><center><img src="images/niederlande.gif" alt="nederlandse vlag"></center><br>Alle dagen feest! Kijk op de nieuwe website van vriend en collega <a href="http://www.lichteberg.nl> Leo D. Lichteberg</a>

</body>

(Afl. 54) BIRD IS DOOD

Het hele dorp gonsde er van. “Bird is dood. Bird is dood,” ging het van mond tot mond. Vooral De Diplomaat leed zeer onder het plotselinge verscheiden van de flamboyante kunstenaar Japaz, ook wel Bird genoemd. De excentrieke kunstschilder, jazzmusicus en kippenhouder woonde enkele jaren geleden in het dorp en kon het uitstekend vinden met De Diplomaat al verweet hij deze wel eens kleinburgerlijkheid waarna de twee elkaar lafjes op de wang tikten in wat zij als een vuistgevecht betitelden. Liederlijk lallend zwalkten zij dan de Oude Herberg uit om het bij Bird op een verder zuipen te zetten. Vaak hielden ze een fel discours waarin ze de wereld wel drie maal wijzigden om diezelfde wereld de volgende morgen weer onveranderd aan te treffen. Dit kwam hen goed uit omdat ze hiermee de daaropvolgende nacht weer stof tot spreken hadden. Querulanten waren het, maar … aardige querulanten. De dorpelingen genoten massaal van de wonderlijke strapatsen van Bird. Soms hield hij kunstmanifestaties op het dorpsplein waar het hele dorp reikhalzend naar uitkeek omdat hij er altijd in slaagde om elke manifestatie in een heus dorpsfeest uit te laten groeien.

“Bird is dood. Bird is dood.” De Diplomaat schreide bittere tranen van leed. Toegegeven, het waren dronkemanstranen, maar hij miste hem oprecht.

 

Oudegrap,  Ledelich

(Afl. 53) KINDEREN OP KOMST

Drifters zag er na zijn vakantie vermoeid uit en ook zijn geiten oogden afgepeigerd. De meeste jongeren zaten wel weer in het gareel. De tripledip leek teruggedrongen en boer Braat zat weer op zijn centen. Een plensbui veegde het terras van de Oude Herberg in luttele seconden schoon en de gasten renden drijfnat naar binnen. “Mooi,” De Diplomaat wrong zijn door de motten aangevreten pandjesjas uit, “bespaart me een stomerijtje.” “En een douche, Diplomaat, je begon anders behoorlijk te rieken.”  “Allemaal lichaamseigen, Barbarella.” “Hou dat dan ook bij je.”  Barbarella had er de pest in. Krelis had haar in de hoedanigheid van huisarts die ochtend verteld dat ze zwanger van een vijfling was, het zou ook een zesling kunnen zijn, of misschien zelfs een zevenling. Kraak eiste het voltallige vaderschap op. Alle kerels die ze ooit in haar goedertierenheid ter wille was geweest claimden het vaderschap. Maar de arme, opstandige negerjongetjes, die haar meer vertederden dan angstig maakten, deden haar weer terugverlangen naar de grote Griek Bayo die haar een keer had bezeten en wat ze nooit meer was vergeten, niet kon vergeten. Kon hij maar de vader van haar kinderen zijn; kinderen, zo had Krelis uitgerekend, die op eerste kerstdag het levenslicht zouden zien.

 

Oudegrap,  Ledelich