Er werden allerlei acties ondernomen om het arme negerjongetje te helpen. Zo kreeg elke inwoner van Oudegrap een brief in de bus met het verzoek om geld op een rekening te storten: ‘mijn naam iese Milton Loele, iek Oegandeese oom, jij elp arme negerjongetje met héél veel geld. Jij stort op rekening … .’ Krelis ergerde zich meer en meer. “Te stom om voor de duvel te dansen” bleef het maar door hem heen zingen. En opeens verscheen er een Goddelijke verschijning aan het firmament die met zoet gevooisde stem fluisterde: quantummechanika, quantummechanika. En het beeld verdween net zo plotseling weer als het verscheen. “Quntummechanica”, sprak hij hardop in zichzelf. “Wat zeg je nou,” vroeg De Diplomaat die aan de toog gezeten in straf tempo zijn kopknetter wegwerkte. “We moeten dat arme negerjongetje helpen.” “Dat vind ik nou ook.” “We bieden hem een opleiding aan.” “Dat is mooi!” “Ja, heel mooi. Wist je dat we hier in Oudegrap een nijpend tekort aan quantummecaniciens hebben?” “Het is niet waar, man.” “Het is wel waar.” Die studie moest dan niet op lullig mavo niveau, vond Krelis, nee, gelijk universitair, daar hadden ze pas wat aan in Oudegrap. “Én, het mes snijdt aan twee kanten, Diplomaat, het arme negerjongetje heeft daar zelf ook heeel veeel aan.” Wel diende het arme negerjongetje de tentamens van het eerste trimester binnen een maand te halen. “Maar dat redt hij nooit.” “Nee, dat redt hij nooit,” antwoordde Krelis voldaan.
Maak ook kennis met werk van vriend/schrijver Leo D. Lichteberg http://www.lichteberg.nl
Oudegrap, Led Ledelich
Geen opmerkingen:
Een reactie posten