“Jij lijdt, boer Braat, aan wat wij noemen een tripledip”. Ernstig keek Krelis over de halve glazen van zijn hoornen leesbrilletje en trok aandachtig aan zijn sigaartje. Daar moet ik je dan ook met triplemedicijnen voor behandelen. We beginnen met Ritalin. Kraak gebruikt dat als partydrugs dus het zal jou ook wel wat vrolijker maken. Daarnaast schrijf ik je drie flesjes broom per dag voor. Daar ga je meer geld door uitgeven en daar wordt je weer vrolijk van. Wat je koopt geef je dan weer weg en daar worden wij weer vrolijk van. Hier word jij op jouw beurt weer depressief van en dat werken we dan weer weg met een prozacje of twee. Dat laatste mag ik zelf ook graag gebruiken. Nou, tevreden, man?” Hij pakte een papiertje. “Laat me je een prescriptie voorschrijven, man”. Een prescriptie! Dat klonk tenminste. Bij hem geen receptje. De daaropvolgende dagen maakte boer Braat een steeds vrolijker indruk. Hij lachte zelfs om de scheet die nog gelaten moest worden. Hij bleef maar kopen. Iedereen vertrouwde hem. Alles ging op de lat, en, zoals Krelis al zei, gaf hij alles evenzo gemakkelijk alles weer weg. De rest van de bevolking, ook allemaal ernstig depressief vanwege de financiële malaise, eiste eenzelfde medische behandeling als boer Braat.
Oudegrap, Ledelich
Geen opmerkingen:
Een reactie posten