In rap tempo werkte De Diplomaat zijn kopknetter weg. Hij wilde helder zijn vandaag. Na drie dubbele kopstootjes lag hij wel weer op koers. “Doe nog maar een dubbele, Krelis”. “Een beetje uitkijken, Diplomaat, je kunt niet eeuwig op blijven schrijven”. “Eeuwig? Hoeveel staat er nou helemaal”? Krelis pakte het grote kasboek erbij en ging met zijn vingers langs rijen getallen, onderwijl steeds langere cijfers murmelend. “Hou maar op, ik hoor het al, ik zit zo’n beetje tot de nok bij je in de schulden”. Gelukkig stapte boer Braat binnen. “Zeg, boer Braat, kun je me …”? “Nee, daar begin ik niet meer aan, je zit al tot je strot bij me in de schuld”. “Maar”, vroeg De Diplomaat timide, “kun je mijn schuldenplafond dan niet ophogen”? Listig keek boer Braat om zich heen. Hij verpachtte de Oude Herberg aan Krelis en voorzag dat als de klandizie van De Diplomaat wegviel de omzet met zeker vijftig procent zou dalen. Dan kon Krelis op zijn beurt hem niet betalen en kon hij weer geen geld uitlenen. Hier was een plan van aanpak nodig! De Diplomaat moest blijven consumeren, het liefst meer. Krelis kon dan leven en daarmee de pacht betalen. Het begon zelfs boer Braat een beetje te duizelen. “Weet je wat, ik leen je nog een keer, alleen ben je dan wat minder waard voor je goeie geld en geef je met dezelfde hoeveelheid minder uit, dus moet je wel meer drinken”. De Diplomaat vond dit wel een beetje raar klinken maar offerde zich met plezier op voor de goegemeente.
Oudegrap, Led Ledelich
Geen opmerkingen:
Een reactie posten