Het bacchanaal duurde tot eind zondagavond. Iedereen keerde huiswaarts. De mannen deden die nacht hun plicht en de vrouwen ontvingen hen gewillig. Alle lucht leek geklaard. Alleen boer Broet, Wika, Drifters en enkele boeren, die zodanig stonken dat geen enkele show hen aan de vrouw kon helpen, schoolden samen. De ochtend brak aan, een haan kraaide tot drie maal toe en een schuurdeur klapperde. “We moeten iets doen aan die Nieuwe Oudegrappers”, fluisterde Drifters. De anderen knikten instemmend. Boer Braat gromde: “Oudegrappers eerst”. “Niet zo hard, niet zo hard”, sprak Drifters ontzet. En dat terwijl heel Oudegrap nog in coma lag. “Laten we vergaderen, Wika, neem jij de notulen op”? Wika knikte gedwee, voor Drifters had ze alles over. In de Oude Herberg brak een nieuwe dag aan. Stultus veegde de vloer. De Diplomaat stommelde binnen en bestreed zijn kopknetter. Krelis stond voorovergebogen over de rekeningen die niemand ooit zou betalen. “Jij bent me een kunstenaar, Krelis, water in wijn veranderen”. “Hou je mond, Diplomaat”. Krelis had er behoorlijk de smoor in. “Ontbijt, mensen”. Ira dekte de stamtafel. De geur van gebakken spek, gebakken eitjes en vers gebakken Turks brood vulde de ruimte. Volkomen verslonsd kwam Barbarella de trap af, het haar nog in de krulspelden en de ochtendjas halfopen geslagen waardoor je een goed zicht op haar bollende buik kreeg. Bleekjes nam ze plaats aan de stamtafel. “Wat is er, lieverd, wat is er”, stamelde De Diplomaat.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten